Het interview verliep “in vlekkeloos Nederlands”, schrijft journalist Paul Cobbaert in De Zondag van 3 mei 2020. Er moet een wonder zijn geschied, dat kan niet anders. Een kaars doen branden in Banneux én Scherpenheuvel misschien? Iedereen weet hoe de premier gevoelig is voor taalevenwichten. Vlekkeloos Nederlands? Een mirakel, daar twijfelen wij niet aan.
De Zondag is immers het meest objectieve druksel uit de Roularta-stal. Gratis verdeeld via bakkers en andere kleine neringdoeners. Daar kunnen die lepe West-Vlamingen zich geen groen-linkse praat veroorloven, zoals in Knack. Het blijven nu eenmaal drukkers die de Heidelberg-persen willen zien draaien, geen uitgevers maar in wezen verkopers van bedrukt papier, om het even wat er op staat.
Sophie Wilmès en vlekkeloos Nederlands, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Tenzij Paul Cobbaert de gilde van journalisten heeft vervoegd die ijvert voor de zaligverklaring van Wilmès om zo het pad te effenen voor een Vivaldi-regering. De Standaard en VRT-Nieuws achterna.
Op de volgende bladzijde een interview met Bart De Wever. De geit en de kool, weet je wel, je moet die mannen van Roeselare geen commerce leren doen. Ook De Wever sprak vlekkeloos Nederlands, weliswaar met een Antwerps accent.
Oud Huis van Vertrouwen 