Om te vermijden dat ze, zoals Wouter Beke, in snelheid worden gepakt door de secretaris van de Nationale Veiligheidsraad zijn de kustburgemeesters aan het brainstormen geslagen over hoe de te verwachten stormloop in virus-veilige banen te leiden. Op overstromingen is men voorbereid maar niet op die vanuit het binnenland.
Een strandpas, stelt Bart Tommelein voor die beloofd heeft geen campagne meer te voeren als kandidaat-voorzitter van Open VLD maar zich zo listig toch in de kijker weet te spelen. Een strandpas voor inwoners, tweedeverblijvers, hotelgasten en al wie een recent BTW-bonnetje van minimum 30 euro kan voorleggen uit een lokaal restaurant. Kwestie van de zwaar getroffen horeca een duwtje in de rug te geven. Anderen komen er niet meer op, op het strand, tenzij er nog plaats is en mits betaling van een retributie.
Over de hoogte van die retributie liepen de meningen zo uiteen dat het haast tot een handgemeen kwam tussen burgemeesters van verschillende politieke gezindte. De ene wilde een variërende prijs volgens de weersgesteldheid, objectief af te leiden aan de vlaggen van de kustreddingsdienst. Groene vlag het duurste. Gele vlag: 50% goedkoper, Rode vlag, wanneer het opgewaaid zand tegen de kuiten schuurt: gratis, evenals bij regenweer. Een andere burgemeester wenste een gestaffelde prijs naar gelang de afstand tot de hoogwaterlijn, hoe dichter hoe duurder.
En een duinenpas, opperde een andere, voor wie zich tussen het helmgras wil neervlijen. Waar gaan de mensen al die pasjes steken, riep de burgemeester met een naaktstrand vertwijfeld uit.
Hoeft het gezegd dat de vergadering in de hoogste verwarring en onbeslist uiteen is gegaan? Allen beseften dat Jean-Marie De Decker toch iedereen zou toelaten zonder enige beperking. Tegen zoveel gezond verstand kan Wilmès II niet op.
Oud Huis van Vertrouwen 