Hoe lang nog kan de VRT de schijn van onpartijdigheid ophouden? In het programma De Zevende Dag van zondag 19/5 zakten de makers nog maar eens door de mand toen ze een uitval van Guy Verhofstadt naar de N-VA per direct illustreerden met een klaarstaand filmpje over een ontmoeting tussen BDW en Boris Johnson in 2014. Duidelijk vooraf georkestreerde framing.
Verder in de uitzending, tijdens het “grote besparingsdebat”, kon Meyrem Almaci haar gekende, inhoudsloze riedel afdraaien zonder dat Lieven Verstraete of Lisbeth Imbo haar onderbraken of zelfs maar een poging deden om aan de weet te komen welke besparingsmaatregelen Groen dan wel voor ogen heeft.
Het politiek activisme en de onverholen groen-linkse agenda van de VRT-nieuwsredactie is moeiteloos met talrijke andere voorbeelden aan te tonen. Onderbreken van de ene, niet onderbreken van de andere gast, niet modereren maar zich mengen en partij kiezen in de discussie. Je hoeft er de interviews door la Cools in Ter Zake maar eens op na te kijken.
Geen wonder dat in besloten salons en ook daarbuiten, op sociale media, steeds meer stemmen opgaan voor “zendgemachtigde omroepverenigingen” naar Nederlands model. Vier tot zes, om een zo breed mogelijk maatschappelijk spectrum te bestrijken. Zendtijd toegekend in verhouding tot het aantal (betalende) leden. De rol van de VRT zou dan beperkt blijven tot onafhankelijke nieuwsvoorziening en sport.
Bevrijd van het keurslijf van de staatsomroep zouden De Vadder, Verstraete, Cools, Beck en collega’s – zo ze nog werk vinden – ongehinderd hun politieke voorkeur kunnen laten blijken, zonder dat kijkers daar aanstoot aan hoeven te nemen, omdat ze weten waar de omroep voor staat. Iedereen tevreden. Waar wacht men op?
Oud Huis van Vertrouwen 