Veel verder dan de spreekwoordelijke boogscheut, steenworp van een woonkern mag je eigendom niet verwijderd liggen of hij riskeert onder de “Overbodige Woningen”, afgekort OW, te vallen. O wee dus voor de verhoopte meerwaarde, die kan je op je buik schrijven. Want het enige wat nog zal mogen is jouw landelijk stulpje tot puin laten verworden, overwoekeren door klimop en mos. Tenminste als het van de bedenkers van het Beleidsplan Ruimte Vlaanderen afhangt.
Na de betonstop komt immers geheid de inkrimping. Groene dromers streven naar wijde open ruimtes zoals in Nederland. Verdicht wonen, heet dat. Mensen die buiten een dorp/stad wonen zijn nog grotere CO2-vervuilers dan de koeien in het lieflijke landschap waarop ze uitkijken. Naar en van werk/school/winkel, altijd met de auto, het is niet langer geoorloofd in deze apocalyptische tijden van klimaatopwarming. Om van de energieverspillende infrastructuur (wegen; nutsvoorzieningen) nog te zwijgen.
Een klap dus voor de (nu nog spijbelende) erfgenamen van deze eigenaars. Want wie wil straks nog geld neertellen voor een woning die op termijn tot verdwijnen gedoemd is? Zelfs niet voor een door de gerenommeerde architect Oscar Quackelbeen (1926-2016) ontworpen fermette.
Vanzelfsprekend zullen er eerst nog veel protesten komen, massa’s bezwaren, jaren aanslepende rechtszaken. En uiteindelijk een intendant, misschien zelfs een permanente burgerraad en burgerpanels. Men kan ruimtelijke ordening toch niet aan de willekeur van partijdige politici overlaten?
Oud Huis van Vertrouwen 