We konden onze ogen niet geloven, tot hij joviaal de hand drukte van parlementsvoorzitters Peumans en Bracke. Toen wisten we het zeker: Prins Laurent zat drie rijen achter de prominenten, incognito tussen de flaminganten. Zichtbaar ontspannen en tevreden mee te genieten van het sprankelend frisse spektakel dat het Vlaams Nationaal Zangfeest geworden is. Meezingen deed hij niet, maar aan het slot, bij de Vlaamse Leeuw, docht het ons dat zijn lippen bewogen.
En nu gij.
Als dat Charles Michel ter ore komt, zakt hem de broek af. Wanneer de N-VA daarop droogjes mededeelt het voorstel tot dotatievermindering niet langer te steunen, zal het kot weer te klein zijn.
Wij, de Catalanen en de Prins: één strijd voor meer autonomie.
Toen de cameraman van de VRT begon te panoramiseren op zoek naar lege stoelen (tevergeefs), vreesden we even dat de Coburger in het vizier zou komen. Maar dat gebeurde gelukkig niet. Wat de studentenkoren van het KVHV en de NSV dàn zouden geroepen hebben, durven we niet te voorspellen.
Wij van De Ui lieten, in de circulaire tijd van dit jaarlijks ritueel, alle emotie toe. Om met des te meer ratio weer een jaar lang te ijveren voor een beter Vlaanderen.
Oud Huis van Vertrouwen 