Een belhamel in de klas riep “kutwijf” naar de juffrouw, in zijn thuistaal, het Afghaans. Een slimme Koerd toeterde “greppeldel”, in het Aramees. Andere schuttingwoorden in vreemde talen waren niet van de lucht. En de juffrouw maar breed glimlachen, tevreden over zovele opstappen naar een betere kennis van het Nederlands. Op de speelplaats riep een groepje Roemenen de directeur “lulletje” toe, in het Tataars, een lokaal dialect.
Dergelijke voorvallen zijn niet meer te tellen sedert de top van het GO (Gemeenschapsonderwijs) urbi et orbi afkondigde dat voortaan de thuistaal niet alleen toegelaten zou worden op school maar zelfs aangemoedigd.
Van die ongewenste neveneffecten is de top toch behoorlijk geschrokken. Nadat ook minister van onderwijs, Hilde Crevits, in Ter Zake niet goed wist hoe de verdediging van de thuistaal op school bij elkaar te hakkelen, werd beslist het roer radicaal om te gooien.
Nederlands verplicht in alle GO scholen, altijd en overal. Het tegengestelde van wat eerder werd gezegd? Noem het voortschrijdend inzicht.
Om dat af te dwingen zal men het systeem van de sleutel, in de jaren vijftig zo (on)populair in Vlaamse meisjespensionaten, kamerbreed invoeren vanaf het schooljaar 2018-2019.
Per leeftijdsgroep is één sleutel in omloop. Welke leerling hem heeft, is niet gekend. Hoort de bezitter van de sleutel een mede-leerling zijn/haar thuistaal spreken, dan gaat de sleutel over naar de overtreder. Wie op het einde van de week met de sleutel opgezadeld zit, moet nablijven of straf schrijven.
Werkt perfect. Waarom, denk je, beheerst de generatie Vlamingen van ´40-´50 zo goed de Franse taal, zelfs in steno?
Ook de Guimardstraat is pro. En dat zal Hilde Crevits, dit keer goed voorbereid, te gepasten tijde in Ter Zake komen toelichten
Oud Huis van Vertrouwen 