Wie denkt dat de Brusselse politici hardnekkig vasthouden aan een status-quo, vergist zich. Een vernieuwend bestuurlijk concept is uitgetekend op het kabinet van burgemeester Close. Inderdaad, zo’n burgemeester beschikt over een omvangrijk kabinet. (Een heel ander dan dat van de burgemeester van Herstappe, bijvoorbeeld. Die heeft ook een kabinet, maar dan voor privaat gebruik.)
Niet minder, maar méér burgemeesters, is wat de bedenkers voor ogen hebben. Iedere wijk zijn burgemeester, geassisteerd door een wijkagent. Het gaat over 80 à 100 wijken in het Brussels Gewest. ‘Ce projet s’ appuie sur une politique de proximité, spécifique et ciblée’. Specifieker kan een statement niet zijn.
Voor dit project wordt nu draagvlak gezocht en dat heeft men alvast gevonden bij minister Jan Jambon. ???? Wij van De Ui weten hoe dat zo is gekomen.
Op een avond laat waren we in Brussel, in l’ Îlot Sacré, meer bepaald Chez Léon, mosselen gaan eten. Zagen wij daar minister Jambon het fameuze restaurant Aux Armes de Bruxelles verlaten in gezelschap van burgemeester Close en nog enkele notabelen. Allen vrolijk gestemd, want de wijn is daar democratisch geprijsd.
Nu hadden we onze collega’s van Apache, qua onderzoeksjournalistiek, de loef kunnen afsteken maar, o malheur, de batterij van onze i-phone bleek plat te zijn. (Altijd pech, van kleins af al, toen onze boterham viel was het steeds met de confituur langs onder).
We volgden dan maar het gezelschap richting Grote Markt, tot in De Koning van Spanje, waar nog menige vazen vocht van hoge gisting genuttigd werden. (En wij alleen water)
Je zal ons niet geloven, lezer. Philippe Close (PS) en Jan Jambon (N-VA) die, arm over elkaars schouder, over de verkeersvrije Anspachlaan marcheren, luidkeels zingend “cinq kilomètres à pied ça uuuuuse, ça use les souliers”.
Doodzonde dat onze i-phone het niet deed. Of de stampij in de media zou nog groter geweest zijn dan bij De Wever aan ’t Fornuis.
Oud Huis van Vertrouwen 