Het enthousiasme waarover wij eerder berichtten, is snel gekoeld (zie West-Vlaanderen onafhankelijk (deel 1) en West-Vlaanderen onafhankelijk (deel 2) ). Mooie (“schone” in het West-Vlaams) liedjes duren niet lang. Van de eensgezindheid onder de betrokken politici blijft niets meer over. Een mooie droom ligt aan diggelen.
Het licht in restaurant ’t Hommelhof in Watou was nog niet gedoofd of uit een woordenwisseling op de parking bleek al dat het akkoord met spuug en plaktouw aan elkaar hing.
Dat kwam een ex-hoofdredacteur van Kerk en Leven (het parochieblad) ter ore die zich als onafhankelijke voordoet maar in feite een militante CD&V-er is én belgicist. (Een adellijke titel zou hem zeker welgevallig zijn) Om van haar linkse imago af te geraken verleent de VRT hem af en toe een forum op haar website. Daar en op Facebook spinde hij zodanig dat de respectievelijke partijhoofdkantoren ongerust werden en er zich mee gingen bemoeien.
Wouter Beke realiseerde zich direct dat, zonder de West-Vlaamse trouwe aanhang, de vergetelheid wenkt. Bart Tommelein had de boter gegeten bij Gwendolyn. Zo’n furie was nooit eerder gezien in de Melsenstraat. President-stichter Bourgeois kreeg de keuze: die dwaze onafhankelijkheidsgedachte in de koelkast steken of de weg van Vuye en Wouters gaan. Terug naar af. Alleen John Crombez kon zichzelf de zegen geven en werd, naar socialistische traditie, verder niet verontrust. De meervoudige top van Groen was te druk bezig met de lijstvorming in Antwerpen.
“Heer, laat dit Prinsenvolk der oude Nederlanden niet ondergaan in haat, in broedertwist en schande.” Het “Gebed voor het Vaderland” van vader Piryns wordt nog steeds niet verhoord, zelfs niet in deze van oudsher zo katholieke uithoek aan de Noordzee.
Oud Huis van Vertrouwen 