Marc Reynebeau vermist

Later op de dag volgt nog een officieel opsporingsbericht, maar het staat vast: De Standaard-journalist Marc Reynebeau is vermist.

Iedereen heeft al gehoord van honden die bij onweer, opgeschrikt door donder en bliksem, in paniek wegvluchten, ver van huis. Valt ook voor als gevolg van vuurwerk, afgestoken ter gelegenheid van de dorpskermis of door een geëxalteerde Hollander op oudejaarsavond.

Zo geschrokken is Reynebeau van de toorn die in Geert Bourgeois is ontstoken na het lezen van zijn vileine column in De Standaard van 28/9. Daarin maakt hij brandhout van de Septemberverklaring van de Minister-President. zonder ze goed gelezen te hebben, wel te verstaan, want lezen doet Reynebeau alleen cursorisch, zeker als het van een Vlaams-nationalist komt.

In zijn repliek (De Standaard 29/9) laat de anders zo beheerste Bourgeois zijn afkeer voor het sujet Reynebeau de vrije teugel, gebelgd (sic) als hij is door de vele onwaarheden die de journalist uitkraamt. Diep verontwaardigd, verbolgen, in zijn wiek geschoten, op zijn ziel getrapt. Een Franse koleire, quoi.

Daarop is Reynebeau vermoedelijk in alle windstreken weggevlucht, ondergedoken bij een van zijn linkse vrienden, te aangedaan, te schijterig om zich nog in de supermarkt, bij de bakker of op de redactie te vertonen. Ten prooi aan de nachtmerrie het lot van Sisyphos (die van de rotsblok, weet je wel) te moeten ondergaan. Of in een sloot gesukkeld, waaruit zijn ex-collega’s van Knack hem zeker niet zullen komen redden?

De Ui vraagt zich af waarom De Standaard het wederwoord van Geert Bourgeois publiceerde. Was er druk? Was er iets goed te maken? Of wordt Reynebeau, die 61 is, zo stilaan naar de uitgang begeleid?