Al generaties lang, sedert 1927, geven moeders aan hun huwende dochters “Ons kookboek” mee, de iconische turf van de Boerinnenbond, de bijbel van het lekker en authentiek eten. Van de in 2013 gedrukte 600.000 exemplaren rest er nog slechts een luttel aantal in het magazijn aan de Leuvense Vaart. Een nieuwe druk staat in de stijgers.
Wat later gekomen is, van Vanhove en Felice in 1000 seconden, over Piet Huysentruyt en Sofie Dumont tot Jeroen Meus, waren maar opgefriste versies van wat in Ons Kookboek bondig, maar helder en accuraat beschreven staat.
Nu er een nieuwe gezondheidsgoeroe (Sandra Bekkari op VTM) op komst is, met onvermijdelijk weer een reeks boeken, beginnen de mensen die commerce te doorzien. Ze hebben de buik vol van uit de duim gezogen theorieën over gezonde en ongezonde vetten, eiwitten en koolhydraten. Het combinatiedieet gaat over boord. En de voedselzandloper er achteraan.
Gezonder eten om langer te leven en vervolgens om een LEIF-arts moeten smeken? Neen, bedankt. Geef ons maar het in goeie boter gebakken buikspek van de Boerinnenbond.
Delhaize, Carrefour en andere grootgrutters haken als adverteerder af. Ze vrezen betrokken te geraken in het “sacochengevecht” tussen Pacale en Sandra. Vrouwen met vaart, zeg dat wel.
Jeroen Meus, die méér geleerd heeft uit het kookboek van de Boerinnenbond dan in de hotelschool van Koksijde, wil, gentleman als hij is, zich tot geen van beide strekkingen bekennen. Het zou ons niet verbazen dat hij Dagelijkse Kost weldra voor bekeken houdt. Laat de zoveelste versie van varkenswangetjes maar aan Sandra Bekkari over. Geeuw.
Oud Huis van Vertrouwen 