Kris Peeters en koken, zegt u? Kris kan niet eens een ei bakken. Precies. Een vereiste voor productiehuis De Binken dat onlangs de opnames gestart is van een grensverleggend kookprogramma.
Nog nooit eerder vertoond. Peeters, een belachelijk kleine voorschoot voorgebonden, krijgt een recept uit het kookboek van de Boerinnenbond voor de neus, samen met de nodige ingrediënten (van de Carrefour of Delhaize, daar wordt nog om gestecheld).
Met de flair en brede glimlach die hem eigen zijn, begint de vice eerste minister aan het moeilijkere snijwerk, schilt de patatten, hanteert peper en zoutvat als een volleerde jongleur. De soep kookt over. Peeters gooit flegmatiek de schotelvod. Vlees sist in de pan. Te lang, maar geen kijker die dat smaakt.
In geen tijd is de keuken (geleverd aan een scherpe prijs) een slagveld. Scènes waar toch gevloekt wordt, vingers afgelikt of in vingers gesneden, zijn er uit geknipt. Het steriel gaasverband valt alleen de opmerkzame kijker op.
Zo zal Kris Peeters te zien zijn, tot aan de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar. Zo goed als elke dag. Is het niet bij het koken, dan in Ter Zake en andere niet ter zake doende praatprogramma’s.
Ook De Standaard zal dagelijks een of meerdere kolommen inruimen voor de kandidaat-burgemeester. En geen enkele voor Bart De Wever. Tenzij voor negatieve of foutieve berichtgeving, verzorgd door Bart Brinckman, die “fact free journalism” tot kunst heeft verheven.
Oud Huis van Vertrouwen 