Zoals we in ons vorig bericht, West-Vlaanderen onafhankelijk (deel 1) , schreven: de maat is vol. De West-Vlaamse elite recht haar rug. Niet minder, maar méér bevoegdheden voor de provincie. Om te beginnen. Dan stapsgewijs verder en verder. Aan de einder gloort een groots West-Vlaanderen dat in hoge mate z’n eigen boontjes dopt.
Oostende, nationale luchthaven. Eigen territoriale wateren en zelf baas over windmolenparken op zee. Brugge, hoofdstad. Vincent Van Quickenborne zoet gehouden met de nationale expohallen en een kleine, maar fijne universiteit. De Krant van West-Vlaanderen verschijnt voortaan dagelijks. (De West-Vlaamse katholieken waren De Standaard al langer beu.) De klimaatdoelstellingen op één been gehaald, dank zij de overheersende westenwinden. In de Westhoek gedijen weelderig de genetisch geoptimaliseerde groenten.
Ja, in de achterkamers van de politiek, waar de redactie van De Ui goed thuis is, heerst er een haast euforische eensgezindheid. Bourgeois, Crevits, Tommelein, van outsider Vande Lanotte, over lastpost Crombez tot oldtimer Leterme toe: één front. Ook de nog groene Wouter De Vriendt mag er bij zijn.
In ’t Hommelhof in Watou wordt de strategie uitgestippeld en vorstelijk getafeld. Het verachtelijke Brussel is verder dan ooit.
Ook over de vlag en een passend wapenschild is de eensgezindheid zo goed als bereikt. Een ontwerp, geïnspireerd op dat van het Prinsbisdom Luik, viel om voor de hand liggende reden af. Van de economische voordelen van een vlag met horizontale strepen diende geen der aanzittenden overtuigd te worden. Het volkslied, geschreven door dichter Gwij Mandelinck op een voois van Peter Benoit, werd met sonore stem en rode kop ingezongen door Bart Tommelein.
Ja, lezer, tot spijt van wie het benijdt, in het zo schaamteloos miskende Watou wordt geschiedenis geschreven.
Oud Huis van Vertrouwen 
Een gedachte over “West-Vlaanderen onafhankelijk (deel 2)”