West-Vlamingen zijn het niet alleen beu ondertiteld te worden op de VRT maar ook van systemisch achtergesteld te zijn op de driehoek Antwerpen-Brussel-Gent.
De contouren van een afscheidingsbeweging waren al enige tijd zichtbaar in een steeds zelfbewuster beleefde identiteit. De aanstaande Brexit en het Kunstenfestival Watou zijn de triggers van een openlijk beleden onafhankelijkheidsstreven.
Als geografisch dichtst gelegen provincie zal West-Vlaanderen het eerst de gevolgen dragen van de Brexit. Minder trafiek in de haven van Zeebrugge, minder toeristen in Brugge en Blankenberge, minder nakomelingen naar de kerkhoven rond Ieper, minder export van varkens en van vlas. Een catastrofe in de diepvriessector is onafwendbaar.
President Bourgeois waarschuwde herhaaldelijk, blijft echter een roepende in de woestijn. (Waar hij wel het figuur voor heeft.) De onbesuisde opstelling van Verhofstadt & Co in Brussel dreigt in eerste instantie West-Vlaanderen pijn te doen.
Een stelletje beunhazen van een of andere adviescommissie in Brussel heeft het bestaan de subsidies voor het succesrijke Kunstenfestival Watou hooghartig op nul te zetten. Een ergere kaakslag was niet denkbaar. Ware het niet dat West-Vlamingen beschaafde lieden zijn, minister van Cultuur Sven Gatz zou ei zo na gelyncht geweest zijn op de openingsreceptie vorige week zaterdag.
Was het niet koningshuisvriend burggraaf Paul Buyse die orakelde: Vlaanderen zal nog eerder gesplitst zijn dan België?
Oud Huis van Vertrouwen 
2 gedachten over “West-Vlaanderen onafhankelijk (deel 1)”